Taktik oyun nedir? Türleri, örnekleri ve iyi bir dövüşün mekanikleri

Taktik oyunun basit bir tanımı var: belirli bir çatışma boyunca birkaç dövüşçüyü yönetir, yerleşim ve eylemlerin sırasıyla kazanırsın. Yönetilecek şehir yok, yüz birimlik ordu yok, refleks yok. Sadece bir tahta, iki tarafın da bildiği kurallar ve her tur geri gelen soru: bu turu ne yapacağım?

Bu sadeliğin ardında neredeyse tüm taktik oyunlar aynı yapı taşlarına dayanır. Onları anlamak, bir oyunun neden derin, bir başkasının neden yalnızca uzun olduğunu anlamaktır. Bu yazı onları bilinen oyunlardan ve tarayıcıda oynanan bir taktik düello olan Solwaris’in kurallarından örneklerle tek tek ele alıyor.

Taktik mi strateji mi: sınır nereden geçiyor?

İki kelime sık sık karıştırılır. Strateji dövüşün üstünde oynanır: hangi kaynakları üretmeli, birlikleri nereye göndermeli, savaşı ne zaman ilan etmeli. Taktik dövüşün içinde oynanır: hangi kareyi tutmalı, önce hangi birime vurmalı, ne zaman geri çekilmeli.

Civilization, içinde savaşlar olan bir strateji oyunudur. XCOM 2 bir taktik oyundur: her görev, birkaç askeri siperden sipere taşıdığın bir dövüştür. Pek çok oyun iki düzeyi karıştırır, ama tam anlamıyla “taktik oyun”, dövüşün oyunun kendisi olduğu oyundur.

Taktik oyunların çoğu sıra tabanlı oynanır, çünkü taktik tahtayı okumak için zaman ister. Bir açıklamadan çok bir oyun listesi arıyorsan, en iyi ücretsiz sıra tabanlı oyunlar seçkimize bak.

Taktik oyunların başlıca türleri

“Taktik oyun” aynı fikri paylaşan birkaç türü kapsar: az birim, belirli bir dövüş ve konumlanmayla kazanılan bir zafer. İşte bilinen örnekleriyle bu türler.

Aşağıdaki mekanikler çoğunlukla ilk iki türden, ızgarada sıra tabanlı oyundan gelir. Makale boyunca örnek olarak kullanılan Solwaris gibi bir taktik düellonun mekanikleri de bunlardır.

Turun bütçesi: eylem puanı ve hareket puanı

Temel yapı taşı budur. Her tur bir birim bir bütçe alır ve her eylem bu bütçeden harcar. Bütün oyun, bu bütçeyi en iyi biçimde harcamaktan ibarettir.

İki büyük aile vardır:

• Eylem sayısına dayalı bütçe. XCOM 2’de her askerin tur başına iki eylemi vardır: hareket etmek, ateş etmek ya da gözetlemeye geçmek. Basit ve okunaklı.
• Puana dayalı bütçe. Divinity: Original Sin 2’de bir karakter tur başına 4 eylem puanı alır, en fazla 6’ya kadar birikir ve harcanmayan puanlar bir sonraki tura aktarılır. Dofus’ta büyüleri ödeyen EP (eylem puanı) ile hareketleri ödeyen HP (hareket puanı) ayrılır.

Solwaris EP / HP ayrımını kullanır: her tur bir dövüşçünün 12 EP ve 6 HP’si vardır; sınıfa göre istisnalar da vardır (Arkanist 14 EP’ye çıkar, Saatçi’nin yalnızca 5 HP’si vardır). Divinity’nin aksine hiçbir şey aktarılmaz: harcanmayan kaybolur.

Bu ayrıntı her şeyi değiştirir. Aktarma varsa büyük bir tur için “biriktirebilirsin”. Aktarma yoksa her tur küçük bir optimizasyon problemidir: 14 EP’si olan Arkanist bir Kuyruklu yıldız (6 EP) ve iki Ateş oku (her biri 3 EP) yapabilir ya da Boyut sıçramasıyla (2 EP) ışınlanacak kadar puan tutabilir. Bu sistemde iyi bir tur, sonunda neredeyse hiçbir şey kalmayan turdur.

Menzil ve görüş hattı: dekor bir silaha dönüşür

Bir saldırı her yere ulaşmaz. Neyi hedef alabileceğine iki kural karar verir.

Menzil, karelerle ölçülen bir asgari ve azami mesafedir. Solwaris’te mesafe “kırık çizgiyle” sayılır: iki kare sağa ve üç kare yukarı beş kare eder; çaprazlar hiçbir şeyi kısaltmaz. Asgari menzil, azami menzil kadar önemlidir: Arkanist’in Kuyruklu yıldızı 3 ile 8 kare arasına ulaşır, yani ona bitişik duran bir rakip en büyük büyüsünün menzili dışındadır. Bir büyücüye bitişmek başlı başına bir taktiktir.

Görüş hattı, kendi karen ile hedef kare arasına çekilen bir çizgidir. Bir duvar onu keserse atış yok. Solwaris’te görüşü yalnızca dekor keser: bir dövüşçü ya da bir çağrı geçişi keser, görüşü asla. Bazı büyüler görüş hattı istemez; örneğin Mucit’in Ateşleme büyüsü, bir patlayıcıyı nerede olursa olsun patlatır.

XCOM 2 mantığı siper ile daha ileri taşır: alçak bir duvarın arkasındaki askere isabet ettirmek daha zordur ve oyun atıştan önce isabet olasılığını gösterir. İki durumda da etki aynıdır: arazi birimler kadar önemlidir. Bir koridorun ortasında açıkta ilerlemek, ilk darbeyi karşı tarafa vermektir.

Alanlar, itmeler ve çarpmalar: konumlarla oynamak

En zengin taktik oyunlar yalnızca Can azaltmakla yetinmez. Birimleri yerinden oynatır.

• Alanlar aynı anda birkaç kareye vurur: bir haç, bir daire, bir çizgi. Toplu duran birimleri cezalandırır ve aralarını açmaya zorlar.
• İtmeler ve çekmeler bir hedefin konumunu değiştirir. Into the Breach’te oyunun kalbi budur: 8’e 8 karelik bir ızgarada düşmanlar saldırılarını önceden duyurur ve çoğu zaman onları birbirine vurmaları için iterek kazanırsın.
• Çarpmalar bir itmeyi hasara dönüştürür. Solwaris’te bir duvara ya da başka bir varlığa doğru itilen hedef olduğu yerde durur ve kat edemediği her kare için hasar alır. Mucit’in İtiş büyüsü (2 EP) üç kare iter: bir engele karşı, kılık değiştirmiş bir hasar büyüsüdür.

Bu mekanikler birleşir. Solwaris’te Gölge görünmez tuzaklar kurar, sonra rakibi doğrudan üzerlerine kaçırmak için Korku kullanır. Rastgele kurulan bir tuzağın etrafından dolaşılır; hedefi üzerine ittiğin bir tuzak ise kesin tetiklenir.

İnisiyatif: kim önce oynar?

Sıra tabanlı bir oyunda oynama sırası bir avantajdır ya da bir handikap. Her oyun bunu kendi yoluyla çözer:

Önce oynamak her zaman istenen bir şey değildir. Yakından vuran bir sınıf açılışı ister; tuzak ya da patlayıcı yerleştiren bir sınıf ise çoğu zaman ötekinin ilerlemesine izin vermeyi tercih eder. Solwaris’te inisiyatif teklifi bu yüzden dövüşün ilk gerçek seçimidir: başlamak senin için ne kadar değerli?

Kontrol: hasar vermeden saldırmak

Son yapı taşı, çoğu zaman en çok hafife alınanı: rakibin seçeneklerini elinden almak. Artık hareket edemeyen bir rakip kaçamaz; birkaç eylem puanından yoksun kalan bir rakip büyük büyüsünü yapamaz.

Solwaris’te Saatçi Kum saati ile EP düşürür, Zorba Kükreme ile HP düşürür, Savaşçı ise Sabitleme ile yerinden oynatılmaya karşı bağışıklık kazanır. Her sınıf bu düşürmelere az ya da çok direnir: bir kontrol düellosunu bu kadar gergin yapan da budur.

Kontrol başka adlarla her yerde var. XCOM 2’nin gözetleme modu bir kontroldür: gözetlemedeki bir asker görüş alanına giren her düşmana ateş eder, bu da rakibin serbestçe ilerlemesini engeller. Fire Emblem’in silah üçgeni (kılıç baltayı, balta mızrağı, mızrak kılıcı yener) tehditle kurulan bir kontrol biçimidir: birimlerini düşmana yalnızca kötü takaslar kalacak şekilde yerleştirirsin.

Şans: ne kadar olmalı?

Bir taktik oyun öngörülebilirlikle yaşar. Her şeye zarlar karar veriyorsa en iyi planın bir anlamı kalmaz. Bu türün oyunları şansı bu yüzden dozlar:

• XCOM 2’de çok: her atışın gösterilen bir başarı yüzdesi vardır. Olasılıklarla düşünürsün.
• Into the Breach’te neredeyse hiç: düşman saldırıları senin turundan önce duyurulur.
• Satrançta hiç.
• Solwaris’te sınırlı ölçüde: bir büyünün hasarı bir asgari ile bir azami arasında değişir ve kritik vuruş olasılığı %10’dir. Görüş hattı ve itmeler dahil geri kalan her şey tamamen belirlenimcidir.

Hiçbir doz ötekinden daha iyi değil; yalnızca hangisini sevdiğini bilmen gerekir. Taktik öğrenmek istiyorsan, şansı az olan bir oyun daha öğreticidir: kaybettiğinde nedenini bilirsin.

Nereden başlamalı?

Bu mekanikleri anlamanın en iyi yolu onları oyunda görmektir. Zamanına göre üç seçenek:

• On dakika, hiçbir şey kurmadan: bir antrenman yapay zekâsına karşı bir Solwaris düellosu. Kurallar bir sayfaya sığar; kurallar rehberi burada adı geçen her mekaniği ayrıntılandırır. Oyun yeni ve topluluğu küçük: tenha saatlerde sıra boş kalabilir; beklerken yapay zekâya karşı antrenman (lig dışında, ayrı bir mod) yapabilirsin.
• Bir akşam: Into the Breach, var olan en okunaklı taktik oyun; PC ve konsollarda ücretli.
• Bir sefer: XCOM 2 ya da karakterleri ve hikâyeyi tercih ediyorsan bir Fire Emblem.

EP ve HP’yi sana Dofus sevdirdiyse, Dofus alternatiflerimizi oku.

• ArkanistUzak menzil · Saldırı / Şifa
• GölgeOrta menzil · Tuzaklar / Şans
• SaatçiOrta menzil · Kontrol / Saldırı